μερικα ενδιαφεροντα χαρακτηριστικα των οθονων LCD

Σύνοψη πορισμάτων από σύντομη έρευνα που έγινε με αφορμή αγορά οθόνης LCD μέχρι 500 ευρώ ή λίγο παραπάνω (περιλαμβανομένου του ΦΠΑ).

Κύριες χρήσεις και κύριο ενδιαφέρον

Τα περισσότερα στοιχεία προέρχονται από τις πηγές που αναφέρονται στο τέλος.

Αναφέρονται επίσης λίγα μοντέλα που φαίνεται ότι αξίζουν τα λεφτά τους. Θα υπάρχουν πολλά περισσότερα.

καποια γενικα θεματα

Ονομαστική και πραγματική διαγώνιος

Στις οθόνες καθοδικού σωλήνα η διαγώνιος είναι η διαγώνιος της λάμπας. Αλλά η ορατή διαγώνιος περιορίζεται από τις διαστάσεις του εξωτερικού πλαισίου. Έτσι, μια τέτοια οθόνη με διάμετρο 17″ είναι στην πράξη κάτι λιγότερο από 16″, μια με διαγώνιο 19″ είναι κάτι λιγότερο από 18″, και πάει λέγοντας.

Αντίθετα, στις υγρών κρυστάλλων η ονομαστική διαγώνιος συμπίπτει με την πραγματική. Αυτό σημαίνει ότι μια LCD 17″ είναι πολύ μεγαλύτερη από μια CRT 17″ (πάνω από μία ίντσα μεγαλύτερη διαγώνιος) και ελάχιστα μικρότερη από μια CRT 19″ (λιγότερο από μία ίντσα μικρότερη διαγώνιος).

Διαγώνιος και φυσική ανάλυση

Στα 500 ευρώ υπάρχουν δύο επιλογές από άποψη διαγωνίου: 17″ και 19″. Και στις δύο η φυσική ανάλυση είναι 1280×1024. Αυτή στην ουσία είναι και η μόνη πρακτική ανάλυση: οι οθόνες LCD αποδίδουν καλά μόνο στη φυσική τους ανάλυση, διότι τα εικονοστοιχεία είναι μετρημένα: εν προκειμένω είναι ακριβώς 1280×1024. Αν τους αλλάξεις ανάλυση θαμπώνουν.

Σε γενικές γραμμές, οι μικρές έχουν γρηγορότερη απόκριση από τις μεγάλες (και είναι και φτηνότερες). Εφόσον η φυσική ανάλυση των δύο μεγεθών είναι ίδια, και εφόσον η οθόνη δεν προορίζενται για ταινίες, παρουσιάσεις κλπ., αλλά για χρήση από ένα άτομο, δεν έχει τεράστια σημασία το μέγεθος. Απλώς, την μικρότερη τη φέρνεις κοντύτερα και την μεγαλύτερη την βάζεις πιο πέρα, και τα μάτια σου βλέπουν το ίδιο μέγεθος. Από την άλλη, μπορεί να πει κανείς ότι οι 19άρες είναι πιο αεράτες.

Ανάλυση 1600×1200

Οι LCD οθόνες με τέτοια ανάλυση ξεκινούν από τις 20″. Αν θέλει να δουλεύει κανείς σε τέτοια ανάλυση, μάλλον δεν αξίζει ακόμη να δώσει τα λεφτά που έχει μια καλή οθόνη υγρών κρυστάλλων 20″ (πάνω από 1.000 €). Η πιο συμφέρουσα λύση για την ώρα μάλλον είναι μια καλή επίπεδη οθόνη καθοδικού σωλήνα από 21″ και πάνω, η οποία δεν θα στοιχίσει περισσότερα από 800 €. Βέβαια εδώ υπάρχουν δύο μειονεκτήματα. Το πρώτο είναι ο όγκος και το δεύτερο ότι οι μεγάλες οθόνες CRT συνήθως σε παιδεύουν μέχρι να τους ρυθμίσεις σωστά τη γεωμετρία.

Συμπράκαλα γενικώς (ηχεία κλπ.)

Αν ο χώρος δεν είναι ζήτημα, ανάμεσα σε δύο οθόνες της ίδιας τιμής θα προτιμούσα αυτή που δεν έχει ηχεία. Συνήθως αυτό σημαίνει ότι το κόστος των ηχείων (που ούτως ή άλλως ποτέ δεν είναι καλά στις οθόνες) έχει πάει σε σπουδαιότερα πράγματα.

Κάποια άλλα πρόσθετα έχουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Κάποιες έχουν θύρες USB στην πρόσοψη, π.χ. Έτσι δεν αναγκάζεσαι να σκύβεις και να ψάχνεις πίσω από τα κουτιά για να συνδέσεις, π.χ., ένα μπρελόκ USB.

Άλλα ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά

Κάποιες οθόνες περιστρέφονται κατά τον διαμήκη άξονα. Αυτό ενδιαφέρει κυρίως στην σελιδοποίηση. Δεν το ερεύνησα.

τα δυο πιο κρισιμα χαρακτηριστικα

ψηφιακη εισοδος (DVI)

Όλες οι σύγχρονες κάρτες γραφικών έχουν δύο εξόδους οθόνης: μία αναλογική και μία ψηφιακή. Οι οθόνες LCD δουλεύουν με ψηφιακό σήμα αλλά δεν έχουν όλες ψηφιακή είσοδο. Το σήμα που παράγουν οι κάρτες γραφικών είναι ψηφιακό. Αν λοιπόν η κάρτα έχει ψηφιακή έξοδο και η οθόνη ψηφιακή είσοδο, τραβάς κατευθείαν από την ψηφιακή έξοδο, για να μην μετατρέπεται δύο φορές, από ψηφιακό σε αναλογικό (μέσα στην κάρτα) και μετά από αναλογικό σε ψηφιακό (μέσα στην οθόνη).

Πολλοί λένε ότι δεν έχει μεγάλη σημασία η ψηφιακή είσοδος και ότι η διπλή μετατροπή δεν επηρεάζει αισθητά την ποιότητα. Ωστόσο, σε αυστηρά και σοβαρά τεστ διάβασα ότι η ευκρίνεια είναι πολύ καλύτερη με την ψηφιακή είσοδο (υπό τον όρο ότι η κάρτα γραφικών είναι σχετικά σύγχρονη και έχει ψηφιακή έξοδο της προκοπής — αλλιώς η διαφορά μπορεί να μην είναι σπουδαία).

Άρα, για επαγγελματική χρήση σε κείμενο, σχέδιο και γραφικά, μάλλον αξίζουν τα περίπου 50 ευρώ που χωρίζουν συνήθως ένα μοντέλο χωρίς DVI από το αντίστοιχο της ίδιας εταιρείας με είσοδο DVI.

τα πανελ

Πάνελ λέγεται το κυρίως σώμα της οθόνης. Τα εργοστάσια που φτιάχνουν πάνελ είναι μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού, και όλοι οι κατασκευαστές οθονών παίρνουν από τα ίδια τέσσερα-πέντε εργαστάσια. Τα πάνελ χωρίζονται σε τρεις κύριους τύπους και βγαίνουν σε α΄, β΄ και γ΄ διαλογή. Μαζί με την ψηφιακή είσοδο, ο τύπος του πάνελ είναι το κρισιμότερο χαρακτηριστικό για την οθόνη: το πάνελ είναι η ίδια η οθόνη. Ποιοι είναι οι τρεις κύριοι τύποι πάνελ:

TN+Film

Η πιο φτηνή τεχνολογία και η πιο γρήγορη απόκριση. Χρησιμοποιείται στις περισσότερες 17άρες και σε πολλές 19άρες. Η πρώτη ένδειξη είναι τα ms (τα millisecond): αν έχει 16 και κάτω, μάλλον είναι TN+Film.

Οι TN+Film αποδίδουν στην πραγματικότητα μόνο 262.000 χρώματα, και προσομοιώνουν 16,2 εκατ. (όχι 16,7) μέσω dithering. Κατά το λήμμα της Wikipedia (βλ. Πηγές), το dithering είναι αισθητό από το 10—15% των ανθρώπων, και πολλοί από το ποσοστό αυτό δεν μπορούν να δουλέψουν πολλή ώρα σε τέτοια οθόνη.

Χαρακτηριστικά και χρήσεις

Κάποια μοντέλα

MVA (Multi Vertical Alignment)

Λίγο ακριβότερες από τις TN+Film. Τις φτιάχνει κυρίως η Fujitsu.

Χαρακτηριστικά και χρήσεις

PVA (Patterned Vertical Alignment)

Βελτιωμένη παραλλαγή του MVA. Φτιάχνονται από τη Samsung.

Κάποια μοντέλα

IPS (In-Plane Switching)

Η πιο ακριβή τεχνολογία για την ώρα. Χρησιμοποιούνται σε μοντέλα 19″ και πάνω της LG, Philips κ.ά. εταιρειών.

Χαρακτηριστικά και χρήσεις

S-IPS (Super IPS)

Βελτιωμένη παραλαγή του παραπάνω προτύπου, με ταχύτερη ανανέωση εικονοστοιχείων. Φαίνεται ότι είναι η καλύτερη λύση συνολικά. Κάποιες λένε ότι είναι καλές ακόμη και για γρήγορα παιχνίδια δράσης.

Από τις σχετικά οικονομικές οθόνες του τύπου S-IPS, καλά λόγια διάβασα για τις εξής

πηγες


δκ

20050224


^ πανω